Posted by: lrrp | November 16, 2014

The Expert

a45e1ae6450ec5c2957804c508406195

Posted by: lrrp | August 20, 2014

Different paths to be taken…

10600429_735081219885928_6555125085187868968_n

Posted by: lrrp | August 20, 2014

Motivate Yourself to Improve

Motivate Yourself to Work

Motivate Yourself to Work

schoolකලක්‌ පොල් අතු සෙවිලිකළ වහල අතරින් රූරා වැටෙන දුප්පත්කමේ වැහිපොදට උණ හෙම්බිරිස්‌සාව වැළඳුන දරු පැටවුන් බොහෝමයක්‌ මේ කියන්නට යන පාසලේ විය. පිළියමක්‌ නැතිව කාලයක්‌ ගතවිය. විදුහලට අලුත් ශාලාවක උවමනාව තදින් දැනෙන්නට විය. දරුවන්ට අකුරු කිරීමට සිදුවුණේ දුක්‌ කන්දරා ගොඩක්‌ මැදය. ගුරුගෝල දෙපක්‍ෂයේම හීනයක්‌ වී තිබුණේ විදුහල්බිමේ අලුතින් ඉදිවන ගොඩනැඟිල්ලක්‌ පිළිබඳවය.

2011 වසරේ ඇසළ සඳ පිපෙන මාසය උදාවිය. දිනය ජුලි මස 18 වැනි දිනය. මෙතැන් සිට කථාව මුල පටන් කිව යුතුය.

බප/ මතුගම අධ්‍යාපන කලාපයට අයත් පැලවත්ත මහ විදුහල පිහිටා ඇත්තේ හරි අපූරු තැනකය. පැලවත්ත නගරය ගත්තොත් පාසල පිහිටා ඇත්තේ ඊට සැතපුමකට පමණ ආසන්න දුරින්ය. එක්‌ පසෙක නෙක තුරුවදුළු දරාගත් ගං දැලය. අනෙක්‌ පස ගමට බත සරිකරන වෙල්යායක්‌ය. ඒ මැදින් වැටී ඇති පටු පාර විදුහලට යන මහ කියා දෙන්නේය.

පසුගිය දිනක ඇදහැළුන නපුරු වැහිදිය ගංවතුරක්‌ව පැලවත්තේ සියලු සේසත උදුරා බෙන්තර ගඟ දිගේ රැගෙන ගොස්‌ මහ මුහුදට දැම්මේය. දැන් මේ කියන්නට යන විදුහල පිහිටි පැලවත්තේ මිනිසුන්ට උරුමව ඇත්තේ ඇඳිවත පමණි. එය වෙනම කතාවකි. ඊට පෙර පැලවත්තේ බොහෝ දෙනක්‌ තේ, රබර් ටිකක්‌, වී ගොවිතැනක්‌ කොට ජීවිතය දිනාගත් මිනිසුන් විය. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුගේ දරු පැටව් අකුරු කරන්නේද මේ කියන්නට යන කථාවේ එන පැලවත්ත මහ විදුහලේය.

මෙතැන් සිට කථාවේ පරිච්ඡේද කීපයක්‌ මේ කථාව කියන්නේ පැලවත්ත මහා විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිතුමාය. තරමක්‌ වෙනස්‌ ආකාරයෙන් සිතන එවැනි සිතුවිලිවලට පණ දෙන ඔහු ඡේ. ඒ. සමන් ප්‍රියන්ත නම් විය.

“විදුහලට අලුත් ගොඩනැඟිල්ලක අවශ්‍යතාව කාලයක පටන් තිබුණ. ඒකට පිළියම් ලෙස පොල්අතු සෙවිලි කළ තාවකාලික ශාලා ඉදිකළත් ඒව ටික දවසයි. එහෙම් වටපිටාවක තමයි “අපි ගොඩනැඟිල්ලක්‌ හදමු” කියන යෝජනාව විදුහල තුළින්ම මතුවෙන්න ගත්තේ. අපේ විදුහල දුප්පත්, විදුහලේ අකුරු කරන දුවා දරුවන්ගේ දෙමාපියන් දුප්පත්. පොහොසත් දෙයක්‌ කියල තිබුණේ දරු පැටවුන්ගේ උත්සාහයත් අධිෂ්ඨානයත් විතරයි’ මේ ගොඩනැඟිල්ලේ පාදම වුණේ පොල්කටු සහ බෝතල් කටු.

ඒක තමයි….. අද අර ඇත්තක්‌ වෙලා තියෙන්නේ… ඔහු තුරුවදුළු අතරින් ඉහළට එසවී ඇති දෙමහල් ගොඩනැඟිල්ලක්‌ වෙත අත දිගු කරමින් පවසයි.

එම ගොඩනැඟිල්ලට මුල්ගල තියපු දවස තමයි 2011 ජුලි 18 කියන දවස.

අපි මුලින්ම කළේ සැබෑ කිරීමට නියමිත ‘හීනය’ දරුවන්ගේ හිත්වල ඇඳපු එක. ඉන් පස්‌සෙ තමයි ඒ අයගේ සිතුවිලි වචන බවට පෙරළිල. “අපි…. බෝතල් කටු, පොල් කටු එකතු කරල ඒවා විකුණල ශාලාවක්‌ හදමු” කියන පොදු එකඟතාවට එන්නේ.

පුදුම උපදවන සුළු ඇරඹුම මෙනෙහිකළ විදුහල්පතිවරයා ඒ සඳහා පාසලේ දරු දැරියන් පැතුම් සහගත වීමට හේතුවූ කරුණු කාරණා පිළිබඳව ද කෙටි මතක්‌ කිරීමක්‌ කළේය.

school1මමත්, මගේ ගුරු මණ්‌ඩලයත් දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය අකුරු ඉලක්‌කම්වලට පමණක්‌ සීමා නොකිරීම මේ වගේ ලොකු වැඩකට අතගහන්න දරුවන්ට එක හේතුවක්‌ වුණා. මෙවර 11 වැනි වතාවටත් පවත්වන ලද “නැණසර කලා උළෙල” ඒකට එක හේතුවක්‌. ඒ තුළින් අපිට පුළුවන් වුණා දරුවන්ගේ ජීවිතවලට කැපවීම, උත්සාහය කියන දේ කාන්දු කරන්න. අර… පේන දඬුවැට හැදුවේ දරුවෝ.

විදුහල් භූමියේ තැනක ඉදිවී ඇති ගැමි ගෙයත් එය වටා තනා ඇති දඬුවැටත් පෙන්වමින් විදුහල්පතිවරයා අදහස්‌ දක්‌වන්නට වූ අතර විවිධ ප්‍රමාණයෙන් යුත් ගස්‌ කඳන් සිටුවා ඉදිකොට තිබූ එය අලි මෙල්ල කළ හැකි තරමේ ශක්‌තියකින් යුත් දඬු වැටක්‌ විය.

එහෙම ජවයකින් තමයි විදුහලේ සියලුම දරුවන් එකා වන්ව ගොඩනැඟිල්ලක්‌ ඉදිකිරීමට දායක වුණේ. මුලින්ම කළේ තම තමන්ගේ ගෙවල්වල තිබුණ බිඳුන වීදුරු කෑලි, බොතල්, පොල්කටු ගෙනවිත් පැත්තක ගොඩගහපු එක. ඊට පස්‌සෙ අහල පහල ගෙවල්වල එකතුවන පොල්කටු, වීදුරු කටු ගෙන්න ගත්ත. එහෙම දවසගානෙම ඔය වැඩේ කළා. ඊට පස්‌සෙ එහෙම එකතුවෙන බෝතල් කටු, පොල් කටු සඳහා වෙළඳපලක්‌ හොයාගෙන ඒවා ලොරිවල පටවගෙන අපි කොළඹ ගියා. ඒ ලබාගත්ත මුදල රුපියල් දොලොස්‌දාහයි. ඊට අමතරව පැලවත්තේ නගරයේ තරුණයන් පිරිසක්‌ සංගීත ප්‍රසංගයක්‌ වෙනුවෙන් එකතුකළ රුපියල් හැටදහසක මුදලක්‌ දරුවන්ගේ උත්සාහය දැකල විදුහලට පරිත්‍යාග කළා. ඔය වගේ පුංචි මුදලකින් තමයි 2011 ජුලි මාසේ 18 වැනි දා අපි ගොඩනැඟිල්ලට මුල්ගල තැබුවේ.

එතැන් සිට කොට බිත්තිවලින් වටවූ පටු පංතිකාමර තුළට කොටු නොවුණ පැලවත්ත විදුහලේ දරුවන් තම විදුහල් මෑනියන්ගේ ඇකයේ ඉදිවන ‘අලුත් නිමැවුම’ පිළිබඳ පුවත දෙමාපිය ඥති හිතවතුන් වෙතද රැගෙන යැමටද උත්සුක වී ඇත.

ආදි සිසුන්, ගම්වැසියන් හට එය අසන්නට කැමැත්තෙන් සිටි පුවතක්‌ විය. එතැන් සිට ගල්, ගඩොල්, වැලි, සිමෙන්ති සමඟින් ඔවුන්ගේ දහදිය මහන්සියද ගොඩනැඟිල්ල ඉදිවීම වෙනුවෙන් එකතු විය.

‘අපි මුලින්ම සැලසුම් කළේ තනි මහලේ ශාලාවක්‌ මුල්ගල තියපු දවසේ ඇවිත් හිටිය ආදි ශිෂ්‍යයන්, දෙමාපියන්, දරුවන්ගේ උත්සාහය ගැන දැකල ඒ පිළිබඳ සතුටට පත්වෙලා ඒ අයම යෝජනා කළා “අපි මේක දෙමහල් ශාලාවක්‌ ලෙස වැඩ නිමකරමු කියා”.

පොඩි උන්ගේ සිහිනයට තව තට්‌ටුවක්‌ එකතු කළ ආදි සිසුන් දෙමාපියන් එතැන් සිට හැකි අයුරින් ඔවුන්ගේ ශක්‌තියද දරුවන්ගේ හෙට දවස වෙනුවෙන් වියපැහැදම් කළෝය.

එතැන් සිට වැලි, ගල්, ගඩොල් සිමෙන්ති සමඟ කලවම්ම ගලින්ගල ඉහළ නැගෙන්නට විය. විදුහලේ සිසු සිසුවියන්ගේ සිත්ද සතුටින්ය. ඉහේ මල් පිපුනා වැනිය. පැතුම් සහගත ඔවුන් අභියෝග ඉදිරියේ තව තවත් කැපවීම් කළේය. පිරිසක්‌ බෝතල් කටු, පොල්කටු එකතු කරමින්ය, තව පිරිසක්‌ ඉදිවෙමින් පවතින ශාලා භූමියේ කුමන හෝ කටයුත්තකය, මේ සියලු දේ අතර අකුරු මගනොහැරීමටද ඔවුන් ප්‍රවේශම් විය. ඒ සඳහා විදුහල තුළ ක්‍රියාත්මක වන කාල කළමනාකරණයද බෙහෙවින් ප්‍රයෝජනවත්ව ඇත.

ඔහොම අවුරුද්දක්‌ ඇතුළත පළමු මහලේ වැඩ නිමකරන්න අපට පුළුවන් වුණා. පුංචි දානමය පුණ්‍යකර්මයක්‌ කරල ඒ පංතිකාමර ඇතුළේ දරුවන්ට අධ්‍යාපනය හදාරන්න ඉඩකඩ හදල තමයි දෙවැනි මහලේ වැඩ සම්පූර්ණ කරන්න ගත්තේ.

මේක මතක්‌ කළයුතු කරුණක්‌. මේ වගේ විශාල වැඩක්‌ සඳහා ස්‌වොත්සාහයෙන් අපි එකමුතු වුණේ යමක්‌ අප වෙත පැමිණෙනතුරු නොසිට එය සොයා යායුතුයි කියන දෙය දරුවන්ට කියා දෙන්න. පස්‌සෙ අපේ උත්සාහය දරුවන්ට පමණක්‌ නොවෙයි මුළු රටටම ආදර්ශයක්‌ වුණා. ඒකට ඕන තරම් උදාහරණ තියෙනව. අපේ ආදි ශිෂ්‍යයෙක්‌ වන රජිත සම්පත් ඇතුළු තරුණ පිරිස මේ සඳහා දැක්‌වූ කැපකිරීම ප්‍රශංසනීයයි. තව මාසයක්‌ දෙකක්‌ යද්දි දෙවැනි මහලෙත් වැඩ නිමවෙනව. ඔවුන් තවමත් අපිත් සමඟ අත්වැල් බැඳගෙන අපිට ශක්‌තිය සපයනව. ඒ වගේ තමයි ගුරු මණ්‌ඩලය. ඔවුන් මේ සඳහා විශාල මගපෙන්වීමක්‌ කරනව. ඒ සියලු දේ තුළින් තමයි. රුපියල් ලක්‍ෂ හැටකට වඩා වැඩි වියදමකින් අඩි 20 Ü 40 ක ශාලාවක්‌ ඉදිවුණේ… විදුහල්පතිවරයා මුල මැද අග ගලපමින් දුප්පත් පාසලක්‌ “අපූරු ඉස්‌කෝලයක්‌” බවට පත්කළ කතාවේ විස්‌තරය නිමා කරමින් කියා සිටියේය.

පැතුම් සහගත මිනිසුන් පරාජය කළ නොහැකි බව සඳහන් කියමනක්‌ අසා ඇත, එය පැලවත්ත විදුහල් බිමේදී සැබෑවක්‌ බවට පත්ව ඇති අයුරුද දුටුවේය.

එබිම තුළ කුසීතව නොසිට නැගීසිටි සිසුන් පිරිසත්, ආචාර්ය මණ්‌ඩලයත්, දෙමාපිය ආදි සිසුන් පිරිසත් “අනාගතයක්‌” ගොඩනගන අයුරුද දුටුවේය. පුදුමය වන්නේ ඔවුන් තුළ වූ උත්සාහයට එකෙකු පරයා අනිකෙකු සිදු කරන කැපවීමට සීමා මායිම් නොමැතිවීමය.

සියලු ජාති ආගම්වල 300ක් දෙනා ඉගෙනගනී

දැනුමේ හා ඥානයේ කෝෂ්ඨාගාරය පන්සලයි. අතීත ලක්වැසියා අධ්‍යාපනය ද බුද්ධි වර්ධනය ද ආධ්‍යාත්මික සුවය ද සොයා පන්සල වෙත ඇදී ගියේය. ලංකාව යටත් විජිත කරණයට හසු වූ පසු ඒ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ද ඥාන ගබඩාව ද විනාශව ගියේය. ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ද අධ්‍යාපන රටාව ද වෙනස්විය. පාසල් අධ්‍යාපන ක්‍රමය ව්‍යාප්ත වීමත් සමඟ අතීතයේ සිට පැවැත ආවා වූ පන්සල කේන්ද්‍ර කරගත් ග්‍රාමීය දේශීය අධ්‍යාපන රටාව බිඳ වැටිණ.

නිදහස් අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් මෙරට ක්‍රියාත්මක වුව ද විවිධ‍ හේතුන් මත සිය අධ්‍යාපන කටයුතු අතරමඟ අතහැර දැමීමට කටයුතු කරන පිරිස් ද අප අතර ‍බොහෝ වෙති.

මෙවන් තත්ත්වයක් යටතේ බෞද්ධ හින්දු මුස්ලිම් හා කතෝලික යන සෑම ආගමකටම අයත් සිසු සිසුවියන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා ගුරුවර ගුරුවරියන් 80ක් පමණ නොමිලේ ඉගැන්වීම් කරනු ලබන රාත්‍රි නිදහස් පාසලක් ඌවපරණගම කොටවෙර උඩගම ශ්‍රී සුභද්‍රාරාම විහාරස්ථානයේ පවත්වාගෙන යයි. එහි නම උඩගම ශ්‍රී ගුණානුස්මරණ රාත්‍රි පාසලයි.

මෙහි දැනටමත් සිසු සිසුවියන් 300ක් පමණ අධ්‍යාපනය ලබන අතර 2002 සිට මේ දක්වා මේ පාසලෙන් ඉගෙනගත් සරසවි අධ්‍යාපනය ලැබීමට සුදුසුකම්ලත් පිරිස 150ක් පමණ බව එම රාත්‍රි පාසලේ විදුහල්පති කොටවෙර කාශ්‍යප හිමියෝ පවසති.

තම අභිලාෂයන් ඉටු කර ගැනීමෙහි අරමුණින් යුතුව දරුවෝ පාසල් අධ්‍යාපනයට අමතරව බාහිර පන්ති කරා සහභාගී වෙමින් දැනුම රැස් කර ගනු ලබති. දක්ෂතා ඇති දරුවන් වුවද ‘මුදල්’ පාදක වූ බාහිර පන්ති කරා යොමු වීමට නොහැකි වූ කල පසුබා සිටී. එවන් දරුවන් කොතරම් ඉගෙනීමෙහි දස්කම් දැක්වුවද බොහෝවිට අභිලාෂ මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට නොහැකිව මහා සමාජයේ අතරමංවේ.

එසේ අතරමං වීමට ගිය තරුණයන් තිදෙ‍නෙකු විහාරස්ථානයට කැඳවා අධ්‍යයන පොදු සහතික පත්‍ර උසස් පෙළ විභාගයට සූදානම් කොට විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට ඉඩ සලසා දීමට කොටවෙර කාශ්‍යප හිමියෝ සමත් වූහ. තම විහාරයේ වැඩවසන භික්ෂූන් වහන්සේ ගේ කැපවීම දක්ෂතාව හා යහ ආකල්ප නිවැරැදිව හඳුනාගත් උඩගම කොටවෙර ගම්වැසි දිළිඳු ජනයා තම දරුවන්ට ද කාශ්‍යප හිමියන් ගේ සේවය අයැද සිටියහ.

“භික්ෂුවක් ලෙස එම ඉල්ලීම ඉවත දමන්න මට බැරි වුණා. භික්ෂුවක් ලෙස මා ජීවත් කරවීම සඳහා දානය ඇතුළු සියලු අවශ්‍යතා සපුරාලන්නේ දුප්පත් දායක කාරකාදීන් විසිනුයි. ඔවුන්ට පෙරළා උපකාර කිරීමට ඇති මහඟු අවස්ථාවක් බව මට වැටහී ගියා. ඉතින් මම එම ඉල්ලීම පිළිගෙන ගම්වැසි දිළිඳු දරුවන්ට සවස් යාමයේ අධ්‍යාපනය ලබාදීමට කටයුතු කළා” යැයි කොටවෙර ශ්‍රී සුභද්‍රාරාම විහාරවාසී කොටවෙර කාශ්‍යප හිමියන් පැවැසූහ.

මේ පාසල ආරම්භයට හේතු වුණේ උසස් පෙළ විභාගය සඳහා ඉදිරි අධ්‍යාපන කටයුතු කරගැනීමට නොහැකිව කඩයක් ඉදිරියේ බංකුවක් මත වාඩිවී කතාබහ කරමින් සිටි තරුණයන් තිදෙනෙක්. ඔවුන් නිකරුණේ කාලය ගතකරන්නේ මන්දැයි විමසීමට සිත් දුන් හේතුවෙන් මේ පාසල බිහිවූ බව කාශ්‍යප හිමියෝ පැවැසූහ.

දෙවන කණ්ඩායම ලෙස අ‍.පො.ස. උසස් පෙළ විභාගය සඳහා දරුවන් එකොළොස් දෙනෙකු සූදානම් කළ බවත් ඒ සිසු සිසුවියන්ට ඉගැන්වීම සඳහා කලින් ‍තමන්ගෙන් ඉගෙන විශ්වවිද්‍යාලයට තේරී පත්වූ දරුවන් තිදෙනා ද උපකාර කළ බවත් පැවසූහ. ඉන් සිසුන් නවදෙනකු විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශය ලබද්දී දෙදෙනකු බාහිර උපාධිය සඳහා යොමුවිය.

විහාරස්ථානය කේන්ද්‍ර ‍කොටගෙන පවත්වාගෙන යනු ලබන මෙම රාත්‍රි පාසලේ ඉගැන්වීම් කටයුතු කරන ගුරු භවතුන් නොමිලයේ අධ්‍යාපනය ලබා දෙයි. නොමිලයේ පවත්වාගෙන යනු ලබන මේ රාත්‍රි පාසල තුළ ඉගෙනීමේ අවස්ථාව සැලසී ඇත්තේ ආර්ථික අපහසුතා ඇති දරුවන්ට පමණි.

ආර්ථික අපහසුතා හේතුවෙන් පුද්ගලික පන්ති සඳහා සහභාගි විය නොහැකි දක්ෂ දරුවන්ගේ විෂය දැනුම පුළුල් කර ගුණගරුක පුරවැසි පරපුරක් බිහිකිරීම රාත්‍රි පාසල පවත්වානෙ යාමේ අරමුණ වී ඇත.

ඕනෑම ආගමක ඉරිදා දහම් පාසල් සඳහා සහභාගී වන දරුවන්ට ද මෙම රාත්‍රි පාසල විවෘතය. 2002 වසරේ දී දරුවන් තිදෙනෙකුගෙන් ආරම්භ කළ මෙම පාසල තුළ වර්තමානයේ දරුවෝ 300 පමණ ඉගෙනුම ලබති.

ඌවපරණගම කොටවෙර උඩගම ශ්‍රී සුභද්‍රාරාම විහාරස්ථානයේ පවත්වා ගෙන යනු ලබන මෙම පාසලේ ඉගෙනුම ලබන දරුවන් වෙනුවෙන් මවුපියන් හට කිසිදු මුදලක් වැය කිරීම සිදු නොවේ. ඉගෙනුම් කටයුත්තේ දී අවශ්‍ය කරන අධ්‍යාපන උපකරණ නිබන්ධන, ප්‍රශ්න පත්‍ර ආදී සියලු දේ රාත්‍රි පාසලේ දී දරුවන් වෙනුවෙන් සැපැයේ.

රාත්‍රි පාසලට පැමිණෙන දරුවන් වෙනුවෙන් මවුපියන් කළ යුත්තේ කලට වේලාවට ඔවුන්ව පාසල වෙත එවීම සහ පාසල නිමවූ පසු තම දරුවා බාරගැනීමට නියමිත වේලාවට පැමිණීම පමණි.

සවස හයට ආරම්භ වන රාත්‍රි පාසල රාත්‍රි නවය දක්වා පැවැත්වේ. පන්සලේ පැවැත්වෙන රාත්‍රි පාසල කරා සිසු සිසුවියෝ දෙපිරිසම සහභාගි වෙති. සවස හයට ආරම්භ වන පාසලට සහභාගී වීම සඳහා සිසුන් සවස පහේ කනිසමට පන්සල වෙත යා යුතුය. පැමිණෙන සිසුන් පාවහන් එක් පෙළකට තැබිය යුතු වේ.

අනතුරුව බෝධීන් වහන්සේ වෙත ගොස් ගුරු සිසු දෙපිරිස ම පන්සිල් සමාදන්ව ආගමික වතාවත් වල නියැළේ. වෙනත් ආගමික දරුවෝ තම තමන්ගේ ආගමානුකූල වත්පිළිවෙත්හි නිරත වෙති. ආගමික වත්පිළිවෙත්වලින් අනතුරුව “ගුණගරුක පුරවැසියකු සේ සමාජයට සේවය කිරීමට හැකිවේවා” සියලු දෙනා එක සිතින් අධිෂ්ඨන කරති. අනතුරුව විදුහල්පති ස්වාමීන් වහන්සේ‍ෙග් දෙපා නැමැද ඉගෙනුම් කටයුතු සඳහා යොමුවේ.

උඩගම සුභද්‍රාරාම විහාරස්ථානයේ පවත්වාගෙන යනු ලබන මේ රාත්‍රි පාසලට දැඩි විනය මාලාවක් හඳුන්වා දී තිබේ. ආගමික කටයුතුවලින් අනතුරුව පන්තිවලට සහභාගී වන්නේ සංවර, ශීලවන්ත දරුවන් ය. යහපත් ගුණගරුක යහ ආකල්පයෙන්යුතු පුරවැසියන් බිහිකිරීමට එම හැසිරීම් උපකාරී වෙයි. ඉගෙනුම් කාලය තුළ ඉගෙනුම ලබන සිසුන් සියලු දෙනා නිශ්ශබ්දතාවය ආරක්ෂා කළ යුතුය. එය එලෙසම ඉගෙනුම් කාලය තුළ සිදුවේ.

අධ්‍යයන පොදු සහතික පත්‍ර උසස් පෙළ හා සාමාන්‍ය පෙළ සඳහා මෙම රාත්‍රි පාසලේ දී දරුවන් සූදානම් කරනු ලබයි. ඊට අමතරව පස්වැනි ශ්‍රේණියේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගය සඳහා ද ළමුන්ට මඟපෙන්වනු ලැබේ.

ඉංග්‍රීසි, පරිගණක, සංගීතය ඇතුළු විෂයන් ද මෙහිදී ඉගැන්වේ. දරුවන් වෙනුවෙන් අගනා පුස්තකාලයක් ද විහාරස්ථානය තුළ ඉදිවී තිබීම ඉතා වැදගත්ය.

පාලක මණ්ඩලයක් මඟින් හසුරුවනු ලබන උඩගම රාත්‍රි පාසලේ ඉගෙනුම ලබන විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයට, විද්‍යාපීඨ අධ්‍යාපනයට හෝ වෙනත් ඕනෑම ආකාරයකින් උසස් අධ්‍යාපනයට යොමු වන ආර්ථික අපහසුතා ඇති දරුවන් වෙනුවෙන් ආයතනය මඟින් ශිෂ්‍යත්ව පිරිනැමේ. ඉතා අසීරුවෙන් කරන ඒ සත්ක්‍රියාව සඳහා ප්‍රදේශවාසීන් සහ දානපතියන් මූල්‍යාධාර සපයයි.

උඩගම රාත්‍රි පාසලේ ගුරුභවතුන් 80ක් ඉගැන්වීමෙහි ‍යෙදේ. ඔවුන් සියලුදෙනාම රාත්‍රි පාසලේ දී ඉගෙනුම ලැබූවන් වීම විශේෂත්වයයි. 2002 වසරේ ඇරඹූ මෙම පාසලේ ඉගැන්වීමෙහි යෙදෙන ගුරුභවතුන්ට සෑම වසරකම ජනවාරි මස දින දාහතරක් පුරා ගුරු පුහුණුවක් ලබා දෙයි. එමඟින් ඔවුන්ගේ දැනුම දියුණු ‍කොට ඉගැන්වීම් කටයුතු සාර්ථක කරවයි. ‍

ඌවපරණගම කොටවෙර ශ්‍රී සුභද්‍රාරාම විහාරවාසී ශ්‍රී සෝමරතන ගුණානුස්මරණ ශිෂ්‍යාධාර සේවයේ විදුහල්පති ලෙස සේවය කරන කොටවෙර කාශ්‍යප හිමියන් පවසන්නේ තමන්ගේ අදහස හා අභිප්‍රාය සාර්ථක කරගනිමින් මෙම රාත්‍රි පාසල සාර්ථකව පවත්වාගෙන යාමට විහාරාධිපති බුත්තල බුද්ධානන්ද හිමියන් ඇතුළු අවට විහාරයන්හි වැඩවසන භික්ෂූන් වහන්සේ අනඟි සහයක් ලබා දෙන බවයි.

අවට ප්‍රදේශවාසී ජනයාගෙන් ලැබෙන නොමසුරු සහය අගය කරන කාශ්‍යප හිමියෝ ඔබට ද මෙම රාත්‍රි පාසලට ආධාර උපකාර කිරීමට හැකියාව ඇති බව දන්වා සිටී. රාත්‍රි පාසලේ ඉගෙනගන්නා දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන පහසුකම් හා ශිෂ්‍යත්ව ලාභීන්ගේ අවශ්‍යා සඳහා උපකාර කිරීමට ඔබ කැමැති නම් වැලිමඩ සම්පත් බැංකු ශාඛාවේ ගිණුම් අංක 108160377595 දරන සෝමරතන ගුණානුස්මරණ ශිෂ්‍ය ආධාර ගිණුමට ආධාර යොමු කළ හැකිය.

කොහුබත් අතරින් මතුවූ ලෝකයේ හොඳ ම නිෂ්පාදිකාව

මං තෑගි ගත්තේ චාල්ස් කුමාරයාගේ අතින්
නිමාලි ගුණවර්ධන

කොම්පියුටර් මැජික්, රියැලිටි ෂෝ අතර නගරයේ යෞවනය දිය වී යද්දී කොහු බත්, පොල් ලෙලි අතර තටු ගසන ගමේ යෞවනයක් ගැන ඔබට කියන්නට අවසර. ඉකුත් සැප්තැම්බර් 12 වැනි දින එංගලන්තයේ ශාන්ත ජේම්ස් මාලිගයේ දී ඔටුන්න හිමි චාල්ස් කුමරු අතින් අපේ දුෂ්කර ගමක සිංහල යෞවනියක් ලෝකයේම නැඟී එන ව්‍යවසායිකාව සම්මානයෙන් පුද ලැබුවාය. මේ තරගයට රටවල් 40 ක තරගකරුවන් ඉදිරිපත් වී සිටියත් ඇය ඔවුන් සියල්ල අබිබවා ජය ගත්තා ය.

තවමත් ඇයට අවුරුදු 25 කි. අපොස උසස් පෙළ සමත් වුවත් ඇයට ස්වාධීනව ජීවිතය සතුටු කළ හැකි රැකියාවක් නො ලැබිණ. අම්බලන්තොට මල්පෙත්තාවේ ජීවත්වන නිමාලි ගුණවර්ධන අද අපේ කතා නායිකාවයි.

නිමාලි ගුණවර්ධන සොයා අම්බලන්තොට මල්පෙත්තාව පීරුව ද ඇයගේ කොහු මෝල පිහිටියේ රොටවල නම් ඊට තරමක් ඈත ගමක ය. රොටවල ඒ පොල් ලෙලි කොහු බත් කඳු ගැහුණු ඒ බිමේ සිට ඇගේ කටවහර මම ඔබට අමුණමි.

මගෙ අම්මා තාත්තා එක්ක අපේ පවුලෙ හැමෝම ජීවත්වෙන්ඩ මහා අරගලයක් කළ උදවිය. පවුලෙ දරුවන් ඔක්කොම 5 දෙනයි. මං පවුලෙ හතරවැන්නා. අයියයි අක්කලා දෙන්නකුටයි පස්සෙ මං. මට බාල මල්ලියෙක් ඉන්නවා. තාත්තාට හරි හමන් රස්සාවක් තිබුණෙ නෑ.

ඒත් එතුමා හොඳ මේසන් බාස් කෙනෙක්. ඒත් හැමදාම වැඩ තිබුණේ නෑ. අම්මාත් ගෙදර දොර බලාගෙන වත්තෙ පිටියෙ යමක් වවාගන්ඩ උත්සාහ කළා. පවුලෙ දරුවො ඉස්කෝලෙ යනකොට ඒ අවශ්‍යතා සපුරාගන්ඩ අමාරු වුණා. අපි මුලින් මුලින් හිටියෙ කුලී ගෙවල්වල. පස්සෙ අමාරුවෙන් මල්පෙත්තාවෙ පුංචි ගෙයක් හදාගන්ඩ තාත්තට පුළුවන් වුණා. එයා මේසන් බාස් නිසා වැඩ කුලී නැති නිසා ටිකක් පහසු වුණා.

දරිද්‍රතාව ගෙදර දෝරෙ ගලන්ඩ ගත්තෙ අපි කවුරුත් තරමක ඉහළ අධ්‍යාපනයට එන විටයි. ඉස්කෝලෙ යන්ඩ පොත පත පෑන පැන්සල පවා ගන්ඩ අමාරු තත්ත්වයක් ආවා. ගෙදර අඟහිඟකම අමතක කරලා මං කොහොමහරි ජීවිතය දිනාගන්ඩ ඉස්කෝලෙ ගියා. අම්බලන්තොට මහා විද්‍යාලයය මගෙ තක්සලාව.

අපොස සා/පෙළ විභාගයෙන් මං ඉහළින්ම සමත් වුණා. ඒ වෙනකොට අක්කල දෙන්නා ඉස්කෝල ගමන නතර කරලා. ඒ අය ගෙදරට අත්වැලක් වෙන්ඩ ළඟ තියෙන ‘ගාමන්ට්’ එකක වැඩට ගියා. උදේ සිට රාත්‍රී වෙනකම් එයාලා සිරුරට වධ දිදී මහන්සි වුණා. ලැබුණු සොච්චම මදි.

ඇත්තටම ‘ගාමන්ට්’ වලින් සිදුවුණේ ගමේ කෙල්ලන්ගේ ජීවිතය මහන එකයි. ඒ අය රෙදි කලිසම් මැහුවා. ‘ගාමන්ට්’ එක ඒ අයගෙ ජීවිත මැහුවා. උසස් පෙළ හදාරන්ට මට ඕනැකම තිබුණත් ඒකට ‘ටියුෂන්’ යන්න පොත පත ගන්න වියදම් කරන්ඩ අක්කලාටත් තාත්තාටත් බැරි වුණා. ඒත් ඒ අයත් කිව්වේ කොහොමහරි ඉගෙන ගන්න නංගි කියලයි. ලැබෙන මුදලින් පිරිමහගෙන මං කලා අංශයෙන් උසස් පෙළ හැදෑරුවා. සිංහල, දේශපාලන විද්‍යාව, බෞද්ධ සංස්කෘතිය මගෙ විෂයයන් වුණේ.

අයියත් ඉස්කෝලෙ ගමන නැවැත්තුවා. එයා වඩු වැඩ පුරුදු වෙන්ඩ ගියා. වැහි කාලෙට කිරල කැලේ යටවුණොත් වලවේ ගංවතුර අපේ ගෙවල් උඩිනුත් ගලනවා. කොහොම හරි ජීවිතය ජයගන්න මං ඉස්කෝල ගමන ගංවතුර උඩින් පැනලත් ගියා. පළමු වතාවේ මගෙ උසස් පෙළ ප්‍රතිඵලය ‘බී’ දෙකයි ‘සී’ එකයි.

ඒකෙන් රක්සාවකටවත් යන්න බැරි හන්ද මං දත කාගෙන දෙවැනි වතාවටත් විභාගෙ ගත්තා. ඒ වතාවේ මට ලැබුණෙ ‘ඒ’ දෙකයි ‘සී’ එකයි. අමතරව කොම්පියුටර් පාඨමාලාවක් ද හැදෑරුවා. එහෙම සුදුසුකම් තිබ්බත් කොච්චර ඇෆ්ලිකේෂන් දැම්මත් මට රක්ෂාවක් හම්බ වුණේ නැහැ. ගෙදර දෝර ගලන දුප්පත්කම නිසා මං පහසුවෙන් යන්ඩ පුළුවන් ‘ගාමන්ට්’ රස්සාවටම යන්ඩ ගත්තා. මට ලැබුණේ ‘හෙල්ෆර්’ කෙනෙක් හැටියට වැඩ කරන්න. උදේ පාන්දර නැඟිටල ගිහින් යන්ත්‍ර වගේ වැඩ කරන්ඩ ඕන.

එංගලන්තයේදී ලද සම්මානය

ඉල්ලන ප්‍රොඩක්ෂන් එක දෙන්ඩ බැරි වුණහම අම්මා මුත්තා දන්නෙ නැති කුණු බැණුම් අහන්ඩ වෙන්නෙ. ඒ මදිවට ‘ගාමන්ට්’ අයිතිකාරයට අවශ්‍ය නම් කෙල්ලො කියලා නැහැ රාත්‍රී වැඩ මුරයටත් දානවා. මේක හරිම වධකාගාරයක්.

මහා පීඩනයක් මට දැනුණා. ඒත් ඒ දුක පොදි බැඳගෙන මං කීය කීය හරි එකතු කළා. පොඩි කාලෙදිත් කීයක් හරි ලැබුණොත් නාස්ති නොකර එකතු කිරීම මගේ පුරුද්දක්.

ඒ අතර මට ආරංචියක් ආවා අක්කර 1 1/2 පමණ ඉඩමක කොහු මෝලක් බදු දෙනවා කියලා. පුංචි කාලෙ පොල් ලෙලි ඇහින්දට පොල් ලෙලි ගැහුවට කොහු බත් හදන හැටි ඒවායෙන් මෙට්ට නිර්මාණය කරන හැටි ගැන හරිහැටි දැනුමක් මට තිබුණේ නැහැ. මගේ ධෛර්යය ගැන විශ්වාසය තබන යහළුවො ටිකක් මට වාසනාවට හිටියා.

ඒ අයගෙනුත් එකතු කරලා මා ඉතිරි කර තිබුණ මුදලත් යොදවලා රුපියල් ලක්ෂ දෙකහමාරකට මාසයකට පනස්දහස ගාණෙ දීලා මං ඒ ඉඩම බදු ගත්තා. කම්පියුටර් ලස්සන ඇඳුම් හිරිමල් යෞවනය අමතක කරලා මං පොල් ලෙලි අතර කොහු බත් අස්සෙ වැඩ පටන් ගත්තා. මං ණය හොය හොයා බැංකු ගාණෙ ගියා.

බැංකු මගේ ඇපකරුවො පිළිගත්තෙ නැහැ. ස්වයං රැකියාකරුවන්ට අත දෙනවා කියලා රූපවාහිනියෙන් වෙළෙඳ දැන්වීම් දැම්මත් මට නම් ඒ වෙලාවේ උදව් කළේ නැහැ. ඒ නිසා ගමෙන් ඈත ඒ ඉඩමේ මං තනියෙන් පිරිමි ගැහැනු එක්ක වැඩ කළා.

ඒ අයට මට ලැබෙන විදිහට ගෙවීම් කළා. ඒත් ඒ ඉඩමට මම අහුවුණා. එතන ඒ ව්‍යාපාරය කරන්න පහසුකම් මදි. පොල් ලෙලි අඛණ්ඩව ලබා ගැනීමට ක්‍රමයක් තිබුණෙ නැහැ. දැන්නම් ඒවා ලබාගන්නා ක්‍රම දන්නවා. පොල් ඔයන කට්ටියට ගතමනාවක් දුන්නම ඒ පොල් ලෙලි අපට එනවා. මුල් ඉඩම අත්හැරලා මං යන්නේ ලක්ෂ තුනක් පාඩු කරගෙන.

ගෙදර ගිහින් අම්මා තාත්තාගෙන් කෑම ටික කකා මං ආයෙත් නැඟිටින හැටි සිතුවා. මෙහෙම ඉන්නකොට මල්පෙත්තාවෙ ග්‍රාමසේවක මහත්තයා මේ රොටවල ගමේ ඉඩම ගැන කිව්වෙ. මම ආයෙමත් ණය වෙලා මීට අවුරුද්දකට උඩදී 2012 දී මේ අක්කර ගණනක ඉඩම බදු ගත්තා. මේ සුළු කාලෙදි මට විශාල දියුණුවක් ලැබුණා. අම්බලන්තොට වාණිජ මණ්ඩලයේ සංජීව ගුරුගේ මහත්මයා මට උපදෙස් දුන්නා. ඒ අනුව මං අද සේවකයින් දහතුන් දෙනෙකු පාලනය කරන පුංචි ව්‍යාපාරිකාවක්.

ගැහැනුන්ට පැය අටකට සේවය සඳහා රු. 400 ක් ද පිරිමියෙකුට රු. 600 ක් ද වැඩි වන අතිකාල සේවයට පැයකට රු. 50 ක් ද ගෙවනවා. මගේ ආයතනයේ වාර්ෂික පිරිවැටුම රුපියල් මිලියන හතරක් ඉක්ම වනවා. මගේ ආයතනයේ නම ‘නිමාලි චිෆ්ස් ඇන්ඩ් ෆයිබර් මිල්ස්’ මහත්මයා මෙහි කාර්ය භාරය ගැන අහනවනෙ.

මුලින් පොල් ලෙලි අපි කට්ටිය අතින් කැඩුවෙ. ඒවා කොහු බත් දක්වා සකස්කර ගත්තෙත් අපි. ඒ කාලෙ මාව පෙනුණෙ දූවිලි කැටියක් විදිහට. බලන්න ආපු යහ‍ළුවොත් පුදුම වුණා ඔළුවෙ ඉඳන් කොහු බතින් වැසුණ මගේ ශරීරය හා ඇඳුම් දැකලා.

දැන් තරමක ආදායමක් එන නිසා පොල් ලෙල්ල කුඩා ‍කොටස්වලට බිඳ දමන යන්ත්‍රයක් හා කොහු බත් වෙන්කර දමන යන්ත්‍රයක් මං ගෙවීමේ ක්‍රමයට අරගෙන තියෙනවා. ඒ විතරක් නෙමේ පොල් ඔයන තැන්වලින් ලෙලි පටවගෙන එන්නට ‘කැන්ටර්’ ලොරි රථයක් ද ට්‍රැක්ටරයක් ද මම ලීසිං ක්‍රමයට අරගෙන තියෙනවා.

පිරිමින් එක්ක වැඩ කිරිම තමයි හරිම අමාරු. තරුණ කෙල්ලක් හැටියට පිට ගමක මිනිස්සු අතර වැඩ කරන කොට අම්මා තාත්තා විරුද්ධ වුණා. ඒක නිසා මං කලින් සිටම ප්‍රේමයෙන් වෙලී සිටපු චන්දිමත් එක්ක විවාහ වෙලා එයා එතෙක් කරපු රක්ෂාවෙනුත් අයින් කරගෙන මගේ වැඩපළටම එයාවත් ගෙනාවා.

නිමාලි තම සැමියා චන්දිම සමග……

විවාහ වුණා කියන්නෙ රෙජිස්ට්‍රර් වුණා විතරයි. තවම කැන්දාගෙන යාමක් නෑ. පරිසරයට ගැටලුවක් වෙලා තිබුණ පොල් ලෙලි වලින් මං ප්‍රයෝජන ගන්නවා. පොල් ලෙලි ‘චිෆ්ස්’ කොහු සහ කොහු බත් නිෂ්පාදනය කරල සමාගම් දෙකකට ලබා දෙනවා.

ඒවාටත් උදව් කළේ ලංකා වාණිජ මණ්ඩලය. විශේෂයෙන් සංජීව ගුරුගේ මහත්තයා. මේ තරගයට යොමු කළෙත් වාණිජ මණ්ඩලයමයි. කොහු බත් වේලීම සඳහා මං අවට ඉඩම් දෙකක් බදු ක්‍රමයට ගණනක් ගෙවලා දැනටමත් අරගෙන තියෙනවා. ප්‍රදේශයේ ජනතාවටත් ලණු ඇඹරීම සඳහා කොහු සැපයීමත් මං කරනවා. මීට අමතරව කොහු වලින් නිපැයෙන මෙට්ට සහ තවත් දේ ශ්‍රී ලාංකික අපනයන කරුවන්ට ලබාදීමත් සුළු වශයෙන් කරනවා.

කොහු බත් අතර කය වෙහෙසා වැඩ කරන මේ තරුණිය නිපදවන බොහෝ දේ දැන් යුරෝපා රටවල් කීපයක්ම ප්‍රයෝජනයට ගනියි. ඒ ගාල්ලේ කොහු ආශ්‍රිත මෙට්ට අපනයනය කරනු ලබන සමාගමක් ඇගේ නිෂ්පාදන මිලදී ගන්නා නිසාය.

ජර්මනිය කැනඩාව හා මහා බ්‍රිතාන්‍යය යන රටවල්වලට කොහු ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන අපනයනය කරනු ලබන ඇඹිලිපිටියේ කර්මාන්ත ශාලාවක් සඳහා ද ඇය තම නිෂ්පාදන යොමු කරයි. එම කොහු බත කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා යොදා ගැනෙන අතර, ඇයගේ පොල් ලෙලි ‘චිෆ්ස්’ වතුර පෙරීමේ ක්‍රියාවලියක් සඳහා එම යුරෝපා රටවල් යොදා ගැනේ.

එංගලන්තයේ ඔටුන්න හිමි චාල්ස් කුමරු අතින් ලෝකයේ රටවල් හතළිහක් අබිබවා ලෝකයේම හොඳම නැඟී එන ව්‍යවසායිකාව ලෙස සම්මාන ලැබීම ගැන ඔබට මොකද හිතෙන්නෙ යැයි මා ඇසුවේ මේ සටහනට විරාමයක් තබන්නටය.

මේක මේ රටේ දුක් විඳින අහිංසක හැම ගැමි ගැහැනියකටම ලැබුණු සම්මානයක්. අවුරුද්දක් වගේ කාලයකදී තරමක් හෝ නිදහසේ හුස්ම ගන්නට මට හැකි වුණේ අපේ දෙයින් ලෝකෙට යමක් කරන්ඩ ගත් උත්සාහය නිසා කියලයි මට හිතෙන්නෙ. ලංකා වාණිජ මණ්ඩලය මේ වගේ බොහෝ තරුණ තරුණියන් හට අත දෙනවා. මං තාමත් මේ කටයුතු කරන්නේ අනුන්ගේ ඉඩම් බදු අරගෙන. කවුරුන් හරි දානපතියෙක් නැතිනම් රජයේ වගකිවයුත්තෙක් මට ඉඩමක් සහන ක්‍රමයකට ලබා දෙනවා නම් මේ රටේ තවත් 35 – 40 ට රක්ෂා දෙන තත්ත්වයට මට එන්න පුළුවන්.

පෙනුමින් තවමත් පාසල් යන නාඹර කෙල්ලක මෙන් දිස්වන නිමාලි ගේ සුමුදු කය තුළ සැඟවුණු ඒ අයෝමය චිත්ත ශක්තිය අන් කවරදාටත් වඩා අද දවසේ රටට වටින බව පැහැදිලිව කිව යුතුය.

වවුනියාවත් අද පෝසත්

මීට වසර 10 – 11කට පෙර මේ පැත්තේ දෙමළ තරුණ තරුණියෝ අත තිබුණේ දිලිසෙන යුද අවි ය. මේ පැත්තේ වැඩියෙන් තිබුණේ ඔවුන් රැගත් ට්‍රැක්ටරය. ඒ සමඟම මේ පැත්තේ නිතර එහා මෙහා ගියේ යුද හමුදාවේ අවි දැරූ සෙබළුන් රැගත් යුද ටැංකිය ටිපර් රථය, ජිප් රථය. ඒ සෙබළු අත්වල දී දිලිසෙන අවිය.

නමුත් අද ඒ තත්ත්වය එහෙම පිටින් ම වෙනස් වී ඇත. රජය යුද්ධය ජය ගැනීමත් සමඟ මේ පෙදෙස සංවර්ධනය කරා ගමන් කිරීමත් සමඟ ඒ වෙනස ඇතිවිය. අද එදා අවි දැරූ දෙමළ තරුණ තරුණියෝ කැත්ත උදැල්ල අරගෙන ගොවිතැන් කරති.

එදා ගිය යුද හමුදා සෙබළු රැගත් වාහන වෙනුවට අද මෙහි වැඩිපුර යන්නේ රට සංවර්ධනය කරන බුල්ඩෝසර්, කැටපිලර් වැනි වාහනය, පස් රැගත් ගොඩනැඟිලි ද්‍රව්‍ය රැගත් හා කෘෂි අස්වැන්න රැගත් ට්‍රක් රථය, එදා අවි දැරූ සෙබළු ද සිවිල් ආරක්ෂකයෝ ද අද මේ පෙදෙස එකම කෙත් යායක් බවට පත් කර තිබේ.

මේ අප කථා කරන්නේ උතුරු පළාතේ සිංහල ජනතාව වැඩියෙන් ම සිටින වවුනියාව දිස්ත්‍රික්කය පිළිබඳව ය. සරලව කීවොත් අද වවුනියාව ඉතා පෝසත් ය. වවුනියාවේ ඒක පුද්ගල ආදායම පසුගිය වසර දෙක තුනේ දී කවදාවත් නැති තරමට ඉහළ ගොස් ඇත.

රටටම ‍අවශ්‍ය උදු අද ලබාදෙන්නේ වවුනියාවෙනි. ඒ අනුව අපි අද උදුවලින් ස්වයංපෝෂිතය. දුම්කොළ, බඩඉරිඟු අස්වැන්න වවුනියාවේ වාර්තාගත අන්දමට ඉහළ ගොස් තිබේ. උතුරේ සංවර්ධන ක්‍රියාදාමයට උරදී සිටින රජය මේ වනවිට වවුනියාව ඇතුළු උතුරු ප්‍රදේශය දැවැන්ත ව්‍යාපෘති රැසක් ක්‍රියාවට නංවා ඇති අතර ව්‍යාපෘති විශාල ප්‍රමාණයක් සාර්ථකව නිම කරනු ලැබ තිබේ.

එම ව්‍යාපෘති අතර ප්‍රධාන තැනක මහාමාර්ග සංවර්ධනය, දුම්රිය මාර්ග ඉදිකිරීම වැව් හා ඇළ මාර්ග සංවර්ධනය, විදුලිබලය හා පානීය ජලය සැපයීම, අධ්‍යාපන හා සෞඛ්‍ය කටයුතු නඟා සිටුවීම කෙරෙහි යොමුව තිබේ.

ඊට අමතරව කෘෂි හා ධීවර කර්මාන්ත නඟා සිටුවීම, නිවාස තනාදීම, නැවත පදිංචිය, ඇඟළුම් කම්හල් ජනතා අයිතියට පත් කිරීම මෙන් ම රැකියා අවස්ථා ලබා දීම ද ප්‍රමුඛව සිදුව තිබේ.

උතුරු දුම්රිය මාර්ගය වවුනියාව ඕමන්ත දුම්රිය ස්ථානයේ සිට යාපනය දක්වා ඉදිකිරීම් කටයුතු 50% කින් පමණ නිම කිරීමට හැකිව තිබීම මෙන් ම මැදවච්චිය සිට තලෙයිමන්නාරම දක්වා දිවෙන දුම්රිය මාර්ගයේ ඉදිකිරීම සිදුවන අතර මඩු දුම්රිය ස්ථානය දක්වා ඉදිකිරීම නිමකර ජනතා අයිතියට පත්කිරීමට රජය සමත්කම් දක්වා ඇත. මෙම ඉදිකිරීම් කටයුතු සඳහා ඉන්දියා රජය ශ්‍රී ලංකා රජයට සහය දක්වයි.

පානීය ජල ව්‍යාපෘතිය විවෘත කිරීම

ඒ 9 මාර්ගය වවුනියාවෙන් යාපනය දෙසට සම්පූර්ණයෙන් ම කාපට් අතුරා ජනතා අයිතියට පත් කළේ ද තවත් ජනතා පැතුමක් මල් ඵල ගන්වමිනි. ඊට අමතරව ප්‍රධාන පෙළේ මාර්ග ලෙස සැලකෙන වවුනියාව – හොරොව්පොතාන මාර්ගය, වවුනියාව – මන්නාරම මාර්ගය, මැදවච්චිය – මන්නාරම මාර්ගය සංවර්ධනය කළ රජය වවුනියාව නගරයේ සියලුම අභ්‍යන්තර මාර්ග කාපට් ඇතිරීම ද නිම කොට තිබේ. මීට අමතරව ග්‍රාමීය මාර්ග 75% ක් පමණ සංවර්ධනය කිරීම ද නිම කර තිබීම ජයග්‍රාහී ගමනේ පෙ‍ර නිමිත්තකි.

අධ්‍යාපන ක්‍රියාදාමය තුළින් අතිවිශාල ප්‍රගතියක් අත් කරගෙන ඇති උතුරු ප්‍රදේශයේ එම කටයුතු නඟා සිටුවීම සඳහා මධ්‍යම රජය මෙන් ම පළාත් සභාව ද සුවිශේෂ මැදිහත්වීමක් සිදුකර ඇත. ගෙවී ගිය වසර 04 තුළ උතුරේ පාසල් ගොඩනැගිලි 695 ක් ප්‍රතිසංස්කරණය කොට ඇති අතර මහින්දෝදය විද්‍යාගාර 28 ක වැඩ නිමකොට තවත් 33 ක් ඉදිකිරීම සඳහා මුල පුරා තිබේ.

නිවාස තනා දීම සඳහා උතුරේ ව්‍යාපෘති රැසක් ක්‍රියාත්මක අතර ඉන් මුල් තැනක් ඉන්දියානු නිවාස ව්‍යාපෘති සඳහා හිමිවෙයි. එහි මුල් අදියර යටතේ උතුරේ නිවාස 50,000 ක් ඉදිකර ජනතා අයිතියට පත්වූ අතර වවුනියාව දිස්ත්‍රිකයේ ඒ යටතේ නිවාස 200 ක් ඉදිකරනු ලැබිණි.

මේ වනවිට එහි දෙවන අදියර ක්‍රියාත්මක අතර එමගින් තවත් නිවාස ඉදිවෙමින් පවතී. තුන් වන අදියර යටතේ ද නිවාස ලාභීන් තෝරා ගැනීම සිදුවෙමින් පවතී. ඒ.එස්.බී. (ASB) නිවාස ව්‍යාපෘතිය මගින් ද නැවත පදිංචි කළ වැසියන් සඳහා ස්ථිර නිවාස ඉදිකර දීම සිදුවිය.

ධීවර කර්මාන්තය ගැන කතා කිරීමේදී මිරිදිය ධීවර කර්මාන්තය අතින් වවුනියාවට හිමිවන්නේ සුවිශේෂ තැනකි. මෙවර වවුනියාවේ මත්ස්‍ය ආදායම තුළ විශාල වර්ධනයක් දක්නට ලැබෙන අතර වවුනියාව ජල ජීවී ව්‍යාපෘති කාර්යාලය පවසන්නේ මෙම වසරේ ගෙවී ගිය මාස 07 තුළ මත්ස්‍ය අස්වැන්න කිලෝ ග්‍රෑම් 1, 10,000 ඉක්මවූ බවයි. රජය මිරිදිය ධීවර කටයුතු සඳහා එම මාස 07 තුළ මන්නාරමට සහ වවුනියාවට රුපියල් බිලියන 06 ක් ලබාදී ඇති අතර ඉදිරියේදී තවත් බිලියන 07 ක වියදමින් මත්ස්‍ය වගා ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කිරීම සැලසුම් කර තිබේ.

“ලොකු කුඩා වැව් හා ඇළ මාර්ග විශාල ප්‍රමාණයක් ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම සහ වල් බිහිවී තිබූ වගා බිම් රැසක් එළිපෙහෙළි කොට වගාව සඳහා යෙදවීම තුළින් උතුරේ වී අස්වැන්න, ආදායම, නිෂ්පාදනය වැඩි වූ අතර මෙම වසරේ මහ සහ යළ යන කන්න දෙකම වගා කිරීමට හැකිවීම ද වී නිෂ්පාදනය වැඩි වීමට හේතු විය.

වවුනියාව යනු උතුර, දකුණ මෙන් ම නැ‍ඟෙනහිර බටහිර යා කරන නගරයකි. මේ වනවිට ක්‍රියාත්මක සංවර්ධන ව්‍යාපෘති නිමවීමත් සමඟ එම නගරය පමණක් නොව අවට ගම්මාන ද එකසේ නැඟී සිටිනු ඇත. විශේෂයෙන් කෘෂි කාර්මික, ධීවර සහ වානිජ යන අංශවලින් උතුරේ ප්‍රධාන නගරයක් පමණක් නොව ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන නගර අතරින් ද සුවිශේෂ ස්ථානයකට පැමිණීමට මෙන් ම දියුණුවේ ඉහළට එසවුණු දිස්ත්‍රික්කයක් වීමට වවුනියාවට හැකිවනු ඇත. ගෙවී ගිය වසර 04 සහ ඉදිරි ආසන්න වසර කිහිපය උතුර සංවර්ධනයෙන් රටට ප්‍රතිලාභ අත්වන වකවානුවක් වන බව නොරහසකි.

කුඹුරු ගොවිතැන් කිරීමෙන් ඉදිරි කාලය සඳහා වී හාල් සෑහෙන්න අටුවේ එක්රැස් කර තබාගැනීමත් දක්නට ලැබුණා. බොහෝ විට වී හාල් පමණක් නොවෙයි කොස් ගසෙන් වැටෙන වැල වරකාවල කොස් ඇට වැලි කොස්ඇට වශයෙන් සකස් වී අවාරයේ දී ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට තිබුණා. බත් ඉවීමට සහල් ගන්නා විට ඉන් මිටක් වෙනත් මුට්ටියකට දැමීමෙන් මිටි හාල් මුට්ටියක් වෙනමම ඉතිරි වී තිබුණා. සහල් නැති විටෙක මිටි හාල් මුට්ටිය ප්‍රයෝජනයට ගැනීමේ හැකියාව තිබුණා.
එදා අපේ ගැමි සමාජය තුළ අනාගතය වෙනුවෙන් ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් දකින්නට ලැබුණ ඉතිරි කිරීම එයයි.

“ලොව තිබෙන ලොකුම මැස්ම මොකක්ද?” මේ පාසලේ දී ළමයි කවටකමටත් වඩා දැනුම උරගා බලන්නට අසන පැනයකි. අපි දහඅතේ කල්පනා කරමු.

“අරපිරිමැස්ම”

අප අතරින් එකියක කෑගසා පවසන්නීය.

‘අරපිරිමැස්ම’ පුරුදු වෙන්න ඕන ගෑනු ළමයි වුණහම.

අම්මලා කියන්නේ එහෙමයි.

ගැහැනු ළමයෙකුට අරපිරිමැස්ම ඉගෙන ගන්න හොඳම තැන තමයි මුළුතැන්ගෙය. එහෙම කියන අම්මා අපට බොහෝ දේ ක්‍රියාවෙන් පෙන්නලා තිබුණා. ඉස්සර ගෙවල්වල අද වගේ මිරිස් තුනපහ කඩෙන් ගෙනාවේ නැහැ. මිරිස් තුනපහ ගෙදරදීම හදාගත්තා. බොහෝ විට මිරිස් ගලේ එකවර ඇඹරෙන මිරිස්, කහ, තුනපහ ආදිය කල් තබා ගත්තේ ඒ මත ලුණු ඇට ඔබා තිබීමෙන්. මිරිස් අඹරලා ඉවර වුණාට පස්සේ ගල හෝදලා ගන්න මිරිස් වතුර මාළු හොද්දට යොදා ගත්තා. දෙහි වාරෙට දෙහි කල්තබා ගන්න ලුනුදෙහි දැම්මා වගේම දෙහි වැලිවල හංගලත් තිබුණා. හැම ගෙදරකම වගේ වැලිකොස්ඇට මුල්ලක් තිබුණා. අද මෙන් නවීන යන්ත්‍ර සූත්‍ර නොතිබුණු එකල බොහෝ දේ කර ගත්තේ දෑතේ වීරියෙන්. කජු වාරෙට කජු කපලා අහක දමන කජු ලෙල්ල මදුරුවන් එලවන්න දුං ගස්සන්න යොදා ගැනීම කළ අතර මේ වගේ පුංචි පුංචි දේවල් එකල අපේ ගැමි ගෙවල්වල තිබුණා. අද වන විට කාලය වෙනස් වුණත් අරපිරිමැස්මයි, ඉතිරි කිරීමයි, අපතේ නොහැරීමයි අපට ඉවත දමන්න බැරි තත්ත්වයට පත්වෙලා තියෙන්නේ.

අතීතය වර්තමානය අනාගතය යා කරමින් කාන්තාවන් කොහොම ද ඉතිරි කරන්නේ පිළිබඳව කතා කරන්නට අද ගෙදරට ගොඩවුණේ මහාචාර්ය කුසුමා කරුණාරත්න මහත්මියයි.

එදා අපේ රටේ ගැමි සංස්කෘතියක් දකින්නට ලැබුණා. ඒ ගැමි සංස්කෘතිය තුළ අනාගතය ගැන සිතා ජීවිත සකස් කරගැනීමේ පවුල් ක්‍රමයක් මෙන්ම කුඹුරු ගොවිතැන් කිරීමෙන් ඉදිරි කාලය සඳහා වී හාල් සෑහෙන්න අටුවේ එක්රැස් කර තබාගැනීමත් දක්නට ලැබුණා. බොහෝ විට වී හාල් පමණක් නොවෙයි කොස් ගසෙන් වැටෙන වැල වරකාවල කොස් ඇට වැලි කොස්ඇට වශයෙන් සකස් වී අවාරයේ දී ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට තිබුණා. බත් ඉවීමට සහල් ගන්නා විට ඉන් මිටක් වෙනත් මුට්ටියකට දැමීමෙන් මිටි හාල් මුට්ටියක් වෙනමම ඉතිරි වී තිබුණා. සහල් නැති විටෙක මිටි හාල් මුට්ටිය ප්‍රයෝජනයට ගැනීමේ හැකියාව තිබුණා. මේක තමයි එදා අපේ ගැමි සමාජය තුළ අනාගතය වෙනුවෙන් ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් දකින්නට ලැබුණ ඉතිරි කිරීම.

බුද්ධ දේශනයෙත් සඳහන් වෙනවා තමන් උපයන ධනයෙන් හතරෙන් එකක් අනාගතය වෙනුවෙන් ඉතිරි කළ යුතුයි කියා. එදා අපේ ගැමි සමාජය තුළ කෑම වේලක් හොයාගන්න බැරි කෙනෙක් හිටියේ නැති තරම්. එක නිවසක අඩුපාඩු තිබෙන විට එය තවත් නිවසකින් පිරිමැහුණා. තවත් කෙනෙකුගේ අඩුපාඩු දුටුවම අනිත් අය ඔවුන්ට උදව් උපකාර කළා. අතීතයේ නිල වශයෙන් නිශ්චිතව බැංකු ක්‍රම නොතිබුණාට එකිනෙකා අතර සම්බන්ධතාවන් තිබුණා. ඔවුනොවුන් එකිනෙකාට උදව් උපකාර කරගත්තා.

මට මතක් වෙනවා හාල් ගරන්නට ගියාම නෑඹිලියේ අවසානයට ගල් සමඟ ඉතිරි වන හාල් ඇට ටිකත් කොහොමහරි බේරලා ගන්න ගෘහණිය දක්ෂයි. ඇය දැනගෙන හිටියා ඒ ටික වුණත් වීසි කරන්න හොඳ නැහැ කියලා. අරපිරිමැස්ම ඉතිරි කිරීම, යන සියල්ල අපේ බාල පරම්පරාව අතරට ආවේ ඒ විදිහටයි.

ආහාර සෑදීම කල්තබා ගැනීම සඳහා කාන්තාව මූලිකත්වය ගෙන කටයුතු කළා වගේම මුදල් හදල් භාවිතයට යොමු වීමේ දී කාන්තාවම තමයි අරපිරිමැස්මට යොමු වුණෙත්. මවක හැටියට ගෘහණියක හැටියට මුදල් පරිහරණයේදී ඇය සුළු මුදලක් හෝ ඉනේ හෝ අල්මාරියේ කොනක සඟවා තබා තිබුණා හදිස්සියකදී ගන්න.

කාලයක් යන විට කුඩා දරුවන් කෑමවල මුදල් ඉතිරි කිරීමත් ක්‍රමයෙන් මෙය බැංකු ක්‍රමය දක්වාත් යන්න පටන් ගත්තා. ඉතිරි කිරීම අරපිරිමැස්ම ගැමි ගැහැනිය උරුම කරගත්ත දෙයක්, ඇය මෙය තමන්ගේ දරුවන්ට පසුකාලීනව පැවරු දෙයක්.

එදා අද තරම් බහුලව රෙදි සාප්පු හෝ විවිධ පන්නයේ මෝස්තර ඇඳුම් තිබුණේ නැහැ. එදා තිබුණේ බොහොම සරල ඇදුම්. මේ නිසා ඇඳුමක් ඉරුණාම එය පැත්තකට දැම්මේ නැහැ එළලා අරගෙන තවත් කාලයක් පාවිච්චි කළා. යම් කිසිවක් අපතේ නොයැවිය යුතුයි කියන සංකල්පය එදා අපේ සමාජය තුළ තිබුණා. මේ දේවල් බෞද්ධ සංකල්පය තුළ තිබු දේවල්. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කර තිබෙනවා භික්ෂුන් වහන්සේලා පාවිච්චි කරන සිවුරු අඳින්න බැරි වූ විට ඒවා පාපිස්නක් ලෙස භාවිත කිරීමටත් ඉන් පසුව එයත් බැරි වූ විට බිත්තියට මැටි ගැසීමේදී ඒ සිවුරු කඩමළු භාවිත කරන්න කියලා.

කෙසේ වෙතත් අරපිරිමැස්ම ඉතිරි කිරීම වගේම අපතේ නොයැවීම එදා අපේ ජනසමාජය තුළ එකට බද්ධව තිබුණා. මේ නිසා තමන් පාවිච්චි කරන ඇඳුම් පැලඳුම් හැකිතාක් දුරට පාවිච්චි කළ යුතුයි කියන අරමුණ තිබුණා. ජපන් සමාජයේදී අපට දැකිය හැකි දෙයක් තමයි ජපන් නිවසක පිඟානට බෙදාගත් ආහාර ඉතිරි නොකළ යුතුයි කියන මතයක් ඔවුන් තුළ තිබෙනවා. අපෙත් ඒ මතය තිබුණාට එහෙම කෙරෙනව ද කියන එකයි ගැටලුව.

පරිසරය ඇසුරෙන් අපට ලැබෙන දේට අපි ගරු කළ යුතුයි. නමුත් අද බලන්න හෝටල්වල කොපමණ ආහාර ඉවත දමනවා ද? ඇතැම් සමාජවල කෑම නැතිව දරුවන් මිය යනවා. අද අපේ සමාජයේ දරුවන්ගේ ඇඳුම් පැලදුම් ගෙන බැලු විට එන එන මෝස්තරවල ඇඳුම් ඔවුන්ට තිබෙනවා. නමුත් මේවා කාලයක් අඳින්නේ නැහැ. ඇතැම් විට මාසයකින් දෙකකින් ඉවත දමනවා. අපතේ නොයැවීම, අරපිරිමැස්ම ඉතිරි කිරීම යන සංකල්ප තිබුණත් අද සමාජය තුළ එය එසේ වන්නේ නැහැ. අකෙනෙකුට සිතෙන්න පුළුවන් වෙනස් වන සමාජය තුළ කොහොම ද මේවා පිළිපදින්නේ කියා. නමුත් අපිට අතීතයේ තිබු ඒ වටිනාකම් එලෙසින්ම ක්‍රියාත්මක කිරීමට බැරි වුණත් මැද මාවතක ගමන් කිරීමට පුළුවන්කම තිබිය යුතුයි.

එදාට වඩා අද සමාජය වෙනස්. අපේ ආහාර රටාව අදින පලඳින විදිහ වගේම සිතන පතන විදිහත් වෙනස් වෙලා. මේ වෙනස් වීමත් සමඟ ඉතිරි කරන්නත් වෙලා තියෙන්නේ. නමුත් සමාජයට, ස්වභාවධර්මයට, අප ජීවත්වන පරිසරයට ආදරෙන් කටයුතු කරනවානම් එදා සමාජයේ තිබු සංකල්ප අදට ගැළපෙන ලෙස ගළපවාගෙන මැද මාවතේ ගමන් කිරීමට පුළුවන්නම් එදා සංස්කෘතියේ තිබු සංකල්ප රැක ගැනීමට පුළුවන්කම තියෙනවා.

අද මිනිසුන් සීමාවකින් තොර මුදල් ඉපයීමට පෙලඹිලා. ඇතැම් විට උපයනවාට වඩා වියදම් කිරීමට යොමුවෙලා. මුළු සමාජයම වාණිජ බවට පත්වෙලා. නමුත් ඔවුන් තුළ ඉතිරි කිරීමක් දක්නට නැහැ. අල්පේච්ඡතාව බෞද්ධ ධර්මයේ උගන්වන දෙයක්. නමුත් අද අයට අපේ සමාජයේ මිනිසුන් තුළ අල්පේච්ඡතාවක් දකින්නට නැහැ. නමුත් අපේ කාන්තාව තවමත් ප්‍රමාද නැහැ. ඇයට පුළුවන් ඉතිරි කරන්නට. නිවසේ අනවශ්‍ය වියදම් කපා හරින්නට. වත්තේ ගහකොළ එළවළු වර්ග පලතුරු ආදිය වවා එය මුළුතැන්ගෙයට එක්කර ගැනීමට. අද තිබෙන්නේ ඇතැම් විට පුංචි ඉඩකඩක්. නමුත් එයත් සැලසුම් කළොත් ඒ ඉඩකඩෙනුත් ප්‍රයෝජන ගැනීමට පුළුවන්. ඒ වගේම තමයි අපේ කාන්තාවෝ රැකියාවල නිරත අය ඉන්නවා.

ඔවුන් තුළ යම් දැක්මක් තිබිය යුතුයි. අනාගතය වෙනුවෙන්, හදිසි අවස්ථා වෙනුවෙන් තමන් සන්තකයේ කීයක් හෝ ඉතිරි කරගැනීමට ඇය වග බලා ගත යුතුයි.

ඒ වගේම තමයි මැදපෙරදිග යන කාන්තාව එහි යන්නේ දහසකුත් එකක් බලාපොරොත්තු පොදි ගහගෙන. ඇයට සිහින ගොඩක් තිබෙනවා.

දරුවන්, පිළිබඳව, නිවසක් තනා ගැනීම ආදි වූ වශයෙන් මෙහිදී උපයන සියල්ලම නිවෙසට නොයවා බැංකුවට මුදල් එවීම ඉතිරි කිරීම ඇගේ අනාගතයට කරගන්නා යහපතක්. එහෙම නැති වුණොත් වෙන්නේ ඇතැම් විට දරුවන් හෝ පුරුෂයා විසින් මේ මුදල් විනාශ කර දැමීමක්.

විශේෂයෙන්ම කියන්න ඕන දෙයක් තමයි බැංකු ක්‍රම ඉතිරි කිරීම, කුඩා දරුවන්ට ඉතිරි කිරීමට පෙලඹවීම ඉතා හොඳ දෙයක්. අපි මුදල් පමණක් නොවෙයි හැම දෙයක්ම අරපිරිමැස්මෙන්, අපතේ නොයවමින් අනාගතය උදෙසා අනාගත පරපුර උදෙසා ඉතිරි කළ යුතුයි.

අද කතාබහ
මහාචාර්ය කුසුමා කරුණාරත්න

සිංහල දෙමළ ඉංගිරිසි භාෂා ප්‍රවීණයෙක්

නිමේෂ්

පෙණ පිඬු නංවමින් යෝධ ඇළ හැල්මේ ගලා බසී. ඇළෙන් නික්මෙන ජල බිඳිති හා මුසු වෙමින් සිහිල් සුළං රැලි හමා එයි. දැඩි අව් රශ්මියෙන් දැනෙන දාහයට මේ මඳ පවන් රැලි දිව ඔසුවකි. අපි ශ්‍රී ශෛල බිම්බාරාම විහාරය සමීපයට පැමිණියෙමු. එහි දාගැබ කිරි පැහැයෙන් විරාජමානව වැඩ වසන්නේ පන්සලට නැවුම් කාන්තියක් ද එක් කරමිනි.

හිඟුරක්ගොඩ, මැදිරිගිරිය මාර්ගයේ යෝධ ඇළ ශ්‍රී ශෛල බිම්බාරාමයට යාබද පාරෙන් මඳක් බෑවුමක පිහිටි අඩක් වැඩ නිමවෙමින් පැවැති නිමේෂ් ගේ ඒ සොඳුරු නිවසට අපි ගොඩ වැදුණෙමු.

එස්.එම්.නිමේෂ් මධුරංග නිමල්සේන නම් වූ මේ අපූරු තරුණ සිසුවා සිංහල දෙමළ සමඟියෙහි ප්‍රතිමූර්තියක් බඳුය. සිංහල දෙමළ සමඟිය පිළිබඳ කෙස් පැලෙන තර්ක නඟන දේශපාලනඥයන් අප ඕනෑතරම් දැක තිබේ.

කටින් බතලකොළ සිටවමින් නොසිට නිමේෂ් එය යථාර්ථයක් බවට පත් කැර තිබේ. නිමේෂ්ට සිටින්නේ සිංහල මිතුරන් පමණක් නොවේ. දෙමළ, මුස්ලිම් බොහෝ තරුණ තරුණියෝ ඔහු ගේ හොඳම මිතුරෝය.

නව වතාවක් පන්තියේ පළමුවැනියා වී ජාතික රූපවාහිනියෙන් ලැබූ සහතිකය
නිමේෂ් ඇඳි සිතුවම්

සිංහල පවුලක ඉපිද සිංහල සංස්කෘතික වත් පිළිවෙත් අනුව හැදී වැඩුණු මේ යෞවනයාගේ සුවිශේෂත්වයක් පවතී. ඒ විශේෂත්වය නම් දෙමළ භාෂාවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීමයි.

මේ වන විට කදුරුවෙල මුස්ලිම් මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ අ.පො.ස. උසස් පෙළ කලා අංශයෙන් ඉගෙනුම ලබන නිමේෂ් එම විදුහලේ දක්ෂ සිසුවෙකි. ශිෂ්‍ය නායකයෙකි.

සිංහලයෙකුව සිංහල සමාජයක ඉපිද දෙමළ භාෂාවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීමේ මේ අපුරු නැමියාව සිදුවූයේ කෙලෙසදැයි අපි දැඩි කුතුහලයකින් යුතුව විමසුවෙමු.

ඊට පිළිතුරු ලැබුණේ නිමේෂ් ගේ පියාගෙනි. එස්.එම්.නිමලසේන නම් වූ ඔහු තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේ‍වයේ නියුතුව සිට දැන් විශ්‍රාම ගොස් සිටී. පුතු පිළීබඳ හඬ අවදි කළ ඔහු මෙසේ පැවසීය.

“පොලොන්නරුව කියන්නේ මායිම් ගම්මානයක්. පසුගිය කාලවල පැවැති ත්‍රස්තවාදී ගැටුම් වලින් අපි නොසෑහෙන පීඩාවක් වින්දා. මනම්පිටියටත් පඬුරාන පල්ලියගොඩැල්ලටත් කීප වතාවක්ම කොටි ගැහුවා. ඒ වේදනාබර අතීතය අපිට හොඳට මතකයි. බිම් අඟලක් වෙනුවෙන් නේද මේ මරාගන්නේ කියලා මට හිතුණු වාර අනන්තයි.

මේ ගැටුම්වලට මූලිකම හේතුව සිංහල දෙමළ දෙජාතිය අතර පවතින අවිශ්වාසය කියලා මට හිතුණා. සිංහල අය දෙමළ කතා කළොත් දෙමළ අය සිංහල කතා කළොත් මේ අවිශ්වාසය නැතිවෙයි කියලා මම විශ්වාස කළා. දෙමළ භාෂාව ඉගෙනීමට මගේ දරුවා පෙලඹවීම එහි ප්‍රතිඵලයක් යැයි නිමල්සේන මහතා තම අරමුණ පැහැදිලි කරමින් කීය.

නිමේෂ් ගේ මව වන ජේ.ඒ.මානෙල් පද්මිණී මහත්මිය පිරිනැමූ තේපැන් සංග්‍රහය ද භුක්ති විඳි අපි දෙමළ භාෂාවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීමේ දී මතු වූ දුෂ්කරතා කවරේදැයි විමසුවෙමු.

නිමල්සේන මහතා ඒ යටගියාව මෙලෙසින් ආවර්ජනය කළේය.

“පුතා හා හා පුරා කියා පාසලට බාර දෙන්න තිබූ කාලේ මම වැඩ කළේ ජයන්තිපුර තැපැල් කාර්යාලයේ. නුගගහදමන මුස්ලිම් කනිෂ්ඨ විද්‍යාලය තිබුණෙත් මේ කිට්ටුව. මගේ දරුවාට දෙමළ භාෂාවෙන් අධ්‍යාපනය ලබා දෙන්න මට ලොකු ආසාවක් තිබුණා. ඒ වෙනකොට මුස්ලිම් කනිෂ්ඨ විදුහලේ විදුහල්පති වී සිටියේ නෂීර් නැමැති මහත්තයෙක්. මා ඒ විදුහල්පතිතුමා හමු වී මගේ අවශ්‍යතාව ඔහුට කියා සිටියා. විදුහල්පතිතුමාත් පුතාව පාසලට ගන්න එකඟ වුණා.

පාසල් හැනුම්පත
ලැබූ සහතික ගොන්න

එදා පටන් මම වැඩට යනකොට මගේ බයිසිකලයේ තියාගෙන පුතාවත් පාසලට එක්කරගෙන ගියා. මෙහෙම කාලය ගත වෙත්දී ක්‍රම ක්‍රමයෙන් පුතා ලොකු මහත් වෙනකොට එයාට වෙනම බයිසිකලයක් අරන් දුන්නා. පුතා ඒ බයිසික‍ලෙන් පාසල් ගියා.

දෙමළ භාෂාවෙන් ඉගෙන ගැනීමේ දී පුතාට මුහුණපෑමට සිදු වූ අභියෝග මොනවාදැයි මෙතෙක් අපේ කතාවට සාවධානව සවන් යොමා සිටි නිමේෂ්ගෙන් මම විමසුවෙමි. පුටුවේ හරිබරිගැසී වාඩි වූ නිමේෂ් තමා වෙනතකට යොමු කළ ජීවන මං පෙත දිගහැරියේ මෙලෙසිනි.

“පළමු වසරට ඇතුළත් වෙනකොට මට දෙමළ වචනයක්වත් කතාකරන්න බෑ. දෙමළ අකුරක්වත් ලියන්නත් බෑ. ගුරුවරු මුලින් මුලින් සිංහලෙන් කතා කරලා මට දෙමළ ඉගැන්නුවා. කල්යාමේදී මට ටි‍ෙකන් ටික දෙමළ කතා කරන්නත් ලියන්නත් පුළුවන් වුණා. මට මේ තැනට එන්න ගුරුවරුන්, මුස්ලිම්, ‍ෙදමළ දෙජාතියේම යාළුවොත් හුඟක් උදව් උපකාර කළා. පළමු වසරේ සිට අඛණ්ඩව වසර නවයක් අපේ පන්තියේ පළමුවැනියා වුණේ මමයි.

මම දෙමළෙන් ඉගෙනගන්න විට සිංහල ලියන්න බැරිවෙයි කියලා තාත්තට ලොකු බයක් තිබුණා. ‘නෝම්බි’ කාලයට මුස්ලිම් ඉස්කෝලේ නිවාඩු. ඒ දවස්වලට ජයන්තිපුර කනිෂ්ඨ පාසලට ඇතුළත් වෙලා සිංහල ඉගෙනගන්නත් මට අවස්ථාවක් ලැබුණා. දහම් පාසල් නොකඩවාම ගිය නිසා බුද්ධ ධර්මය පිළිබඳවත් ඉගෙන ගත්තා. මගේ සිංහල දැනුම වැඩිදියුණු වෙන්න දහම් පාසලත් ලොකු පිටිවහලක් වුණා.

විභාගයට පිළිතුරු ලිවීමේදී දෙමළ භාෂාවෙන් ලිවීම ගැටලුවක් වූයේ නැතිදැයි මම නිමේෂ්ගෙන් විමසූ විට ඔහු කියා සිටියේ මුලින් සිංහලෙන් සිතා ඒ උත්තර දෙමළ භාෂාවට පරිවර්තනය කළ බවයි. එහෙත් දැන් දෙමළ භාෂාවෙන්ම සිතා පිළිතුරු ලිවීමට තමාට හැකියාව ඇතැයි නිමේෂ් පවසන්නේ උතුරා යන සොම්නසින් යුතුවය.

අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයෙන් විශිෂ්ට ලෙස නිමේෂ් සමත් වන්නේ ඒ සාමාර්ථයක්, බී සාමාර්ථයක් සහ සී සාමාර්ථ හතක් සමඟිනි. දෙමළ භාෂාවටත් ඉස්ලාම් ධර්මයටත් නිමේෂ් සම්මාන සාමාර්ථ ලබා තිබේ. කදුරුවෙල මුස්ලිම් මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ කලා අංශයෙන් අධ්‍යාපනය හදාරන නිමේෂ් දේශපාලන විද්‍යාව, චිත්‍රකර්මය, භූගෝලවිද්‍යාව යන විෂයයන් උසස් පෙළ සඳහා තෝරාගෙන තිබේ.

ඔහු චිත්‍ර ඇඳීමට ද උපන් හහපන්කම් දක්වන්නෙකි. නිමේෂ් ගේ දෑතින් නිම වූ විවිධාකාර සිතුවම් රැසක් රැගෙන පැමිණි නිමේෂ් ගේ මව ඒවා පුටුවක තබා අප ඉදිරියේ ප්‍රදර්ශනය කළාය. නෙක විසිතුරු මනරම් රටා මැවුණු ඒ චිත්‍ර අනාගතයේ දී ප්‍රතිභාපූර්ණ චිත්‍ර කලාකරුවකු ගේ අංකුර සිතුවම් බඳුය. චිත්‍ර කර්මයෙහි උපන් හපන්කම් දැක්වීම නිසා නිමේෂ් විවිධ අවස්ථාවන්හි දී සම්මාන බුහුමන්වලට ද ලක්ව තිබේ.

පියා නිමලසේන

 

කාලවර්ණ ආරෝහපරිණාහ දේහයකින් යුත් නිමේෂ් දෙමළ බස වහරන විට මේ සිංහල තරු‍ණයෙකැයි කිසිවකුට සිතා ගැනීමට අසීරුය. ඉස්ලාම් දහම ප්‍රගුණ කැර ඇති නිසා ඉස්ලාම් ආගමට එක්වන ලෙස මුස්ලිම් සමාජය වෙතින් ද ඔහුට නිරතුරුවම ඇරියුම් ලැබෙයි. එහෙත් බුදු දහම සිය හදවතටම කිඳාබැස ඇති නිසා එය අත්හැරීමට අදහසක් ඔහු තුළ නොමැත. සියලු ආගමික හරයන් එක්රැස් කැර ගනිමින් සාර්ථක ජීවිතයක් ගත කිරීම නිමේෂ් ගේ අභිප්‍රායයි.

සිංහල ජනතාව දෙමළ භාෂාව දැන සිටියා නම් දෙමළ ජනතාව සිංහල භාෂාව දැන සිටියා නම් ත්‍රස්තවාදී යුද්ධය මෙතරම් කාලයක් ඇදී නොයන බව නිමේෂ් ගේ අදහසයි.

පසුගිය දිනෙක යෝධ ඇළ ප්‍රදේශයේ ජනතාව යාපනය දැක බලා ගැනීම සඳහා සංචාරයක නියුතු විණි.

එහි දී යාපනයේදී බසයේ කාර්මික දෝෂයක් සිදුවූ බවත් මේ වන විට වෙලාව රාත්‍රි දහය ද ඉක්මවා තිබූ බවත් පවසන නිමේෂ් ඒ අසල නිවෙස්වලට දෙමළ භාෂාවෙන් කතා කැර කාර්මිකයන් සොයාගෙන බසයේ යාන්ත්‍රික දෝෂය යථා තත්ත්වයට පත් කරගත් බවත් සිහිපත් කරයි. එවැනි හපන්කමක් කිරීමට තමාට හැකියාව ලැබුණේ දෙමළ භාෂාව හොඳින් පරිහරණය කිරීමට තිබූ හැකියාව නිසා යැයි ද හෙතෙම සඳහන් කරයි.

ක්‍රීඩා කුසලතා මැනවින් ඔප්නංවා ගෙන ඇති නිමේෂ් යගුලිය, කවපෙත්ත, හෙල්ල වැනි වීසිකිරීමේ ඉසව්වලට අති දක්ෂයෙකි. ඔහු ලැබූ සම්මාන, සහතික, පදක්කම් සංඛ්‍යාව ද විශාලය. උතුරු මැද පළාතේ විශිෂ්ටතම සිසුවා ලෙසින් ද ‘මං පළමුවැනියා’ නම් රූපවාහිනී සම්මානයෙන් ද පිදුම් ලැබීම නිමේෂ්ගේ සතුට වැඩිදියුණු කළේය. නිමේෂ් ඒවා අපට ප්‍රදර්ශනය කළේය. දක්ෂතා රැසක් උපතින්ම රැගෙන පැමිණි මේ තරුණයා වත්මන් තරුණ සිසු පරපුරට පරමාදර්ශයකි.

අනාගතයේ දී කොතලාවල ආරක්ෂක විද්‍යා පීඨයට බැඳී හමුදා බුද්ධි අංශයේ නිලධාරියකු ලෙස රටට සේවය කිරීමට නිමේෂ් පෙරුම්පුරයි. නිමේෂ්ගේ ඒ අහිංසක සොඳුරු සිහිනය යථාර්ථයක්ම වේවායි ප්‍රාර්ථනය කරමින් නිමේෂ්ගේ කැදැල්ලෙන් අපි නික්මුනෙමු.

There’s always light at the end of the tunnel, so goes the saying, but there are times when the tunnel hits the dead end of the road in our career life, and there are no two ways about it.

That’s the time when you ought to open your eyes that it’s a dark, dismal future in the company you work for, and it’s finally time to call it quits.

If you are in a dead-end job, you should look for other options if you want to salvage your career from being ruined any further. But how can one be sure that this job will not, one fine day, turn around and become rosy again?

Consider the following points – if you believe you are faced with even one of the below, it is time to look out. Sadly, if all the below have struck you, it’s perhaps late but again, never too late to get out of a rut to make a fresh beginning.

#1 You’ve been in the same position for five years

Yes, the job market has been bad since 2008 and many people have been made redundant and are still struggling to get a foothold in the market. We all agree and sympathise with those who are faced with difficult times, but having been stuck in the same role for a good five years is also not a happy situation and does not augur well for your career.

Here’s a scenario: Your performance may have been up to the mark and the company may also look healthy with reasonable profit levels, but your status remains unchanged. There are no promotions, no financial incentive and no change in the job profile. That’s a dead end.

The problems compound if you work with a set of people above you who are stuck too. This leaves little scope for you to be promoted as vacancies will not be created. It can be worse if you are one of those who have been singled out whereas others have been promoted.

Try to understand and analyse if these set of circumstances are ever to change and if opportunities will arise. If yes, then try to linger on for a while. If not, then this is your first cue.

#2 Is your company/sector not growing?

To do well on a personal level, you have to be in an industry and a company that is growing. If you are in one that is doing well, you have a decent chance to grow professionally.

If your organisation is expanding, you will have more opportunities coming your way. Be in the know of things. But your tentacles should be up if you are working for a company that has not been growing and there are slim chances that the situation will change. This is your second cue.

# 3 Your company is welcoming outsiders

Your company may be doing well, the sector that you are in is also growing but you are still suffering from stalled or no growth at all. This is another kind of a situation you may find yourself in.

Many employees complain that the company they work for gets professionals from outside on bigger packages and better job profiles and does not encourage internal promotions. You really can’t change the policies of the management, but it is not wise to just sit idle and see these ‘usurpers’ jeopardising your chances. This is your third cue.

#4 You’re leading a semi-retired life

You’ve not been growing for years and this feeling is slowly growing on you. Some call it lethargy, complacent attitude or the belief that it’s a semi-retired life that one believes to be in.

When there is no growth, no challenges and motivation – performance of employees will be on the decline. It’s like getting your body used to only a minimum calorie intake – the incentives are bare minimum and so is the performance.

This could be the last nail in the coffin. If you are a professional and believe you are slowly getting into such a situation, shake it off now and fast enough before it’s too late. This is your fourth cue.

#5 Your employability quotient is very low

If one, two or all of the above situations stare you in the face, the next logical course of action would be to scout for a job. Many people, however, complain they are not getting jobs and believe hiring managers don’t value them or their skills.

You definitely need encouragement here. Look at opportunities around you. There may not be jobs everywhere but companies are hiring. Network, fall back on your alumni circle, family and friends – do everything that can give you a break.

Try to hone your skills that will make you more employable. Get trained, go see a career coach, do all that it takes to increase your employability quotient because this is not a cue but definitely the end.

Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.